Είναι πανθομολογούμενο ότι η μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη του Βόλου τα τελευταία 40 χρόνια συνδυάστηκε με το λιμάνι του: ήταν η ακτοπλοϊκή σύνδεση Βόλου – Tartus Συρίας. Συνέδεσε δύο πόλεις, δύο χώρες, δύο ηπείρους ( Ευρώπη – Ασία). Ευφυέστατη η επιλογή του εφοπλιστή Νίκου Σούτου, ο οποίος δρομολόγησε τα οχηματαγωγά πλοία του.
Αφορμή αυτού του κειμένου είναι ότι ο άνθρωπος που συνετέλεσε στην τότε ανάπτυξη του Βόλου, πριν λίγες μέρες απεβίωσε. Επειδή η Ιστορία αποτελεί κριτήριο για το Μέλλον , η «φυγή» του ας αποτελέσει αφορμή διδαχής για το λιμάνι του Βόλου, ανακαλώντας την τότε ακτοπλοϊκή σύνδεση.
Είναι ιστορικό θέσφατο ότι η παγκόσμια οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της ανθρωπότητας , από καταβολής του πολιτισμού της, έγινε από θαλάσσιες οδούς. Το αυτό συνέβη στο Βόλο το 1977. Συνδέθηκε η Ευρώπη με την Ασία με δεκάδες φορτηγά οχήματα σε καθημερινή βάση. Αυτό συνετέλεσε στην εμπορική άνθιση του λιμανιού του Βόλου και το εισερχόμενο χρήμα στην πόλη κυκλοφόρησε μέσω μόχλευσης μέχρι τις παριφές της πόλης. Βεβαίως, η πόλη υπέστη το αντίστοιχο τίμημα της αρνητικής πλευράς κάθε μεγάλου λιμανιού ανά τον κόσμο. Ωστόσο το θετικό «μείζον» ήταν πολύ μεγαλύτερο από το αρνητικό « ελάσσον». Η γραμμή κράτησε μέχρι το 1985 . Διακόπηκε με αφορμή εξωγενείς παράγοντες κι όχι τυχόν κάμψη αυτής της οικονομικής δραστηριότητας. Οι νταλίκες από την Λαττάκεια της Συρίας ταξίδευαν στη χερσαία Συρία ως κομβόι , μέχρι τα σύνορα του Ιράκ κι από εκεί κατευθύνονταν προς τις χώρες τόσο τις ισλαμικές, όσο π.χ. το Ιράν , το Ιράκ, την Ιορδανία κ.λπ. και βαθύτερα στην Ασία. Αυτή ήταν η αναπόφευκτη διαδρομή, διότι το Ισραήλ δεν επέτρεπε να κινηθούν φορτηγά μέσα από το έδαφός τους προς νότιες, ισλαμικές χώρες. Στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ , η Συρία , ως φίλη χώρα του Ιράν, έκλεισε τα σύνορα προς το Ιράκ, καθότι εχθρική χώρα του Ιράν. Αναγκαστικά , η γραμμή σταμάτησε λόγω των πολεμικών συγκυριών.
Έκτοτε, παρήλθαν 40 χρόνια. Παρότι ήταν τόσο σημαντική γραμμή , το οικονομικό αποτέλεσμα αυτής της σύνδεσης δεν ξαναλειτούργησε . Ο υπογραφών από το 1990 προσπάθησε έντονα μέσω πλοιοκτητών πλοίων μεταφορών φορτηγών οχημάτων ( rollon – rolloff) για να αναγεννηθεί η γραμμή. Το ήθελαν και οι Σύριοι, οι οποίοι την ίδια περίοδο απευθύνθηκαν πολλάκις στο τότε Λιμενικό Ταμείο Βόλου. Μάλιστα, ο τότε πρωθυπουργός , Ανδρέας Παπανδρέου, σε πολιτική συγκέντρωση στο Βόλο, είχε αναφερθεί σ΄ αυτή την επανασύνδεση. Ωστόσο, δεν ήταν εφικτή, διότι από τότε μέχρι και σήμερα η Συρία ήταν για τη Δύση εκκολαπτήριο εξτρεμιστών Ισλαμιστών, με αποτέλεσμα τον προφανή κίνδυνο των φορτηγών να διασχίσουν εγκάρσια τη χώρα προς τα ανατολικά σύνορα. Άλλωστε αυτά τα ίδια σύνορα μέχρι και σήμερα παραμένουν κλειστά. Προσπάθησα, απευθυνόμενος προς πλοιοκτήτες οχηματαγωγών πλοίων, να μεταφερθεί η σύνδεση με τη Χάιφα του Ισραήλ. Κριτήριο θα αποτελούσε η τεράστια ανοικοδόμηση του Λιβάνου , που είχε ισοπεδωθεί από τους πολέμους. Συνετέλεσα ώστε να αποδεχθεί το εγχείρημα η τότε Ναυτιλιακή Εταιρεία « Ελληνική Ακτοπλοΐα» το 1993 με το πλοίο TARTUS.
Μόνο 2-3 δρομολόγια έγιναν, καθότι τα φορτηγά οχήματα ήταν ελάχιστα προς την Συρία και την Κύπρο. Προσπαθήσαμε κι άλλαξε η ρότα προς τη Χάιφα του Ισραήλ. Ωστόσο κι αυτή η γραμμή απέτυχε λόγω του αποκλεισμού που είχε το Ισραήλ στις χερσαίες διελεύσεις της χώρας από ισλαμικά φορτηγά με προορισμό τις γύρω ισλαμικές χώρες.
Για την περίοδο από το το 1995 μέχρι σήμερα υπάρχει υλικό που αφορά τις πιθανότητες αναβίωσης της γραμμής από Βόλο προς τα δυτικά παράλια της Ασίας.
Σ’ αυτό το συνοπτικό πόνημα, μνημονεύουμε την προσωπικότητα του πλοιοκτήτη Νίκου Σούτου, ο οποίος με την ευφυή επιχειρηματικότητά του δημιούργησε υψηλές οικονομίες κλίμακος στην πόλη μας.
Νίκος Βισβίκης
Ναυτικός Πράκτορας – Οικονομολόγος
